Mass at the Carmel of the Sacewd Heart of Jesus, Laoag - January 26, 2010

It's my birthday!

HAPPY BIRTHDAY TO ME!

Yeah! August to is my real biological birthday. I will be 19 already. A nice day to celebrate for it falls on a Sunday.

HAPPY BIRTHDAY TO ME again! hehehehehe...

i'll post again tomorrow... inaantok na ako...

A Poem Inspired by Carmel...

As I was having my course in Creative Writing just this summer, we were tasked to do some poems as part of our workshops in making a good one. And one of the poems that I have made is really dedicated to Carmel.

I do not know why but I just want to dedicate something to Carmel for in this just small period of time I find a place where I can say my second home also. I want to thank Carmel of the things that it gives to me physically and spiritually. It is Carmel that awakens my prayer life, a deeper sense of prayer. A shift from the vocal conscious prayers to a merely mental unconscious prayers.

As I go to Carmel everyday, I have wrote this poem as an expression also of what I experience in Carmel which I call the Garden of Souls. I call this as a masterpiece because it is not usuall for me to make poems for I am not poetic really. Here is it, a little product of my creative mind, I guess.

The Garden of Souls

The stillness overcomes sound

In the garden where souls bound

Nourished by the silence found

Harmony and peace around

Every creatures finds delight

The weary soul in this site

The darkness of the soul's night

Vanished by the garden's light

Melodies of music I heard

From the group of cloistered birds

Cloistered for the garden's world

Praying deeply for the world

From this tiresome world of mine

Restless for the One Divine

I want to cross from this line

To be in the garden Divine.

I was getting some thoughts in my mind of why have I written such words. A message again maybe but I know that the soul of this writer of mine hides something that I should again investigate.

Pugad ng Extra-judicial Killings! Con-Ass ibasura!

Isang nakakalungkot na naman na balita ang tumambad sa mga local radio ng Ilocos Norte dahil sa balita na isa na namang lalaki ang walang habas na pinagbabaril ng mga hindi pa nakikilalang mga kalalakihan. It happened just yesterday, June 12, mga alas sais ng hapon mismo sa Laoag. Isang abogadong noong 2006 lang pumasa sa bar exams ang pinatay sa pamamgitan ng pagbaril dito ng ilang ulit. We do not know the reason for this but this is another case of extra-judicial killings.

It is not already am unusuall thing anymore here in Ilocos Norte. Nakuh, kung ikaw ba naman ang nakatira sa isang probinsya na kung saan halos every morning na lang may mababalitaan kang binaril. Common na common na ata yan. Ito ang nakakatakot sa probinsya, para bang naging nakagawian na na kapag meron kang kaaway ang sagot lamang dyan upang masolve agad ay ang pagpatay na sa kanya.

Pugad na ba ang aming probinsya sa mga ganitong serye ng pagpatay sa mga tao. Nakakatakot na nga. Sa hometown ng roots ko mismo ay maraming kaso na nang binabaril ng walang anuman. Kung ganito ang nangyayari sa isang probinsya ng bansang ito, hindi ba sumasalamin na rin ito sa pangkabuuang sitwasyon ng ating bansa? Hindi maipagkakaila na ganito rin ang nangyayari sa ating bansa, sa dami ng mga extra-judicial killings ni isa wala pa atang naresolba.

Bukod dito ang mga pinapatay karamihan ay yung mga tagapagpahayag ng katotohanan, mga taong nagserserbisyo at nagsasabi lamang ng katotohanan gaya na lamang ng mga journalist. Hindi nakapagtatakang isipin na labeled na ang ating bansa bilang isa sa mga most dangerous country for journalists. Ganito kagulo ang ating bansa, pinapatay ang mga mamamayang walang kalaban-laban.

Sabi ang isang tungkulin ng isang estado at ng pamahalaan ay ang pagpapanatili ng peace and order ng isang bansa. Well, may mga pulis naman tayo mga sundalo na mga tagapag-enforce ng batas para sa kaayusan. Pero papaano kung sila pala ang may dahilan ng kaguluhang ito?

Sa ating bansa, napapanatili pa ba ng pamahalaan ang peace and order? Malaking suntok ito sa pamahalaan. Tapos nandito naman ang mga taksil na mga maka-administrasyon na trinaydor ang mga mamamayan sa pamamagitan ng pagpasa sa Resolution 1109 para sa Con-Ass. Nagkaroon sila ng panahon para ipasa ito ngunit di man lang nila maaksyunan ang mga extra-judicial killings. Mga mahahalagang suliranin ito ng bayan compared sa Con-Ass na iyan ngunit ano ang ating napapala mula sa pamahalaang ito kundi ang pagiging sakim ng iilan upang mapanatili nila ang kanilang mga kinauupuan. Mga corrupt nga sila! Corrupted na ng kapangyarihan.

The people first, being the most important in the state not for the unworthy people who are sitting right there doing nothing but to represent there own interests in what should be is the assembly of the people!

Magising na tayo kaibigan. Tama na ito. Pagbabago ang kailangan sa bansang ito.

NO TO CON-ASS! YES TO SOLUTION TO POVERTY, EDUCATION, EXTRA-JUDICIAL KILLINGS, ETC.!

No to CON-ASS! Di ako papayag...

NO TO CON-ASS! DI AKO PAPAYAG!

Isang malinaw na pagtraydor sa sambayanang Pilipino ang ginawang pagpasa ng mga maka-Administrasyong mambabatas ng Kongreso ng ating bansa sa Resolution No. 1109, o tinatawag na resolution para maisakatuparan ang isang Constitutional Assembly, ang hakbangin upang mabago ang kasalukuyang pamahalaan patungo sa Parliamentary form of government.

Di ako papayag!

Isang paglapastangan ito sa karapatan ng mga Pilipino. Sa loob ng isang gabi, buong pwersang nilaspastangan ng galamay ni Gloria ang bayang Pilipino upang magawa nila ang isa sa mga hakbangin nila para makakapit pa sa kapangyarihan.

Di ako papayag, di kami papayag!

Kasama na sa mga bumoto para dyan ang aming congressman, Hon. Roque Ablan, Jr. Iginagalang ko man siya bilang pinuno sa aming distrito ngunit hindi ako payag sa kanyang naging hakbang. Isa siya sa mga taksil ng bayang Pilipino, hindi ko siya maipagmamalaki.

Di ako papayag, di kami papayag, di pumapayag ang sambayanang Pilipino!

Kahit sino sa kanilang mga bumoto ay di maipagmamalaki ninuman. Sa gitna ng mga problemang pang-ekonomiko, pang-kaayusan, panlipunan at iba pa ng bansa, papaano nila maisisingit ang isang bagay na tumutugon lamang sa kanilang pansariling interest? Kung hindi naman mga lapastangan at mga walang utang na loob ang mga taong ito. Papaano nilang isingit ang usaping itong ni hindi makatutulong sa mga problema ng bayan kundi magdudulot lang ng mas matinding kaguluhan sa mga tao? Mga tampalasan, mga tuta ng palasyo, mga tuta ni Arroyo.

Hindi man namin kayo malitis ngayon dahil sa mga pinaggagawa-gawa niyo, hayaan ninyong ang kasaysayan mismo ng bansang ito ang siyang magpapataw ng tiyak na parusa sa inyong mga alaala bilang mga taong nagpapahirap pa sa mga Pilipino. HISTORY WILL SEE YOU ALL!

DI AKO PAPAYAG! na busalan na naman ninyo ang mga Pilipino. SA MGA NAGMAMAHAL SA ATING BANSA, ITO NA ANG TAMANG PANAHON UPANG WAKASAN NA ANG PAGHAHARI NG MGA BALUKTOT NA LIDER NG BANSANG ITO. KUNG MAY PAGMAMAHAL PA KAYO SA BAYAN NA ITO KUMILOS, BUMOTO KA SA SUSUNOD NA ELEKSYON, AT HUWAG SUPORTAHAN ANG CON-ASS NA IYAN KUNG MAGKAROON MAN NG ISANG PLEBESITO O REFERENDUM ANG BANSA.

Kasama lahat ng mga Pilipinong naninindigan para sa isang malayang Pilipino at isang maayos, mapayapa, at maunlad na bansa, AKING SINUSUPORTAHAN ANG MGA PILIPINONG SUMISIGAW NGAYON NG:

NO TO CON-ASS!

KAAWAAN NAWA NG DIYOS ANG BANSANG PILIPINAS!

A Mission for the Moderator: 100% KP NCR Catacumba (Late Edition)

The Moderator hails from the City of Dipolog in Zamboanga Del Norte. While, I am here in Laoag City, the north city of Philippines. Both of us are located in a far distance from the National Capital Region, especifically in Makati City, where the first NCR Catacumba was held.

For some weeks, preparations was set for the Catacumba. Pre -registration was started and so on. The Moderator listed his name in the pre-registration. It would be a great event then having not just the Moderator but the Founder himself. A most-awaited event then. I was then never sure if I will have the chance still to attend because of an earlier trip to NCR, and so my pocket was nearly empty already.

But on the week of the Catacumba, the Moderator talked to me and offered me the chance to attend the Catacumba because he cannot already promise to make it anymore for some reasons. Well, its a chance for me because its one of a lifetime that you would meet persons from the virtual world of Friendster.com, a very rare occasion maybe. Given the money for my fare I responded affirmitively. But then I made it sure that I would go there as a representative of him. I am the one nearer and so why not.

11-hours of travel with no long sleep at all and so when I set foot from the bus to the streets of NCR I was feeling a little bit dizzy already. But it is just okay, I was there to fulfill my mission for the Moderator.

Then I met my Tatay Francesco at the St. Anthony Shrine of the Franciscans, just last December 2008 this Shrine gave me a wonderful experience that I will never forget and every time that it rains I remember that experience. For the time that I was in NCR I have to stay with Tatay Francesco because luckily my aunt in Sampaloc went home to Ilocos. Tatay Francesco is caring, understanding, kind, and I enjoyed staying with him.

At the venue, La Paz Parish of Makati, I then met these wonderful persons: Kuya Randolf, Kuya Paulo, Kuya Dean, Kuya Ryan, Ate Chelli, Abhi, and also my Kuya Philip, for the second time already. If not of them, of their efforts, of their plans, no Catacumba would happen. Then adding also the participation of Fr. Zenki, it was great to be with him also. With all the friends and family of Kuya Pau. Afterwards here comes Kuya Natz and to complete Rickxander and Jerome. A handful of the 100% KP family.

A successful Catacumba in its own right, there are just some lapses, just like what Kuya Randolf said to me, but that cannot be avoided for it is just the first of its kind. I sometimes call it a "trial and error" assembly for this is where all will be tested and even the second up to the third will be parts of this "trial and error." Well, it is just normal because we are just still learning to form a group.

To fulfill my responsibility and mission for the Catacumba, with all the best that I could be, I explained to them a brief summary of the story of 100% KP. Just a brief and unorganize story, I guess. But that was only a try to create the story for the Moderator himself has some difficulties in doing this. And to finish a well job of a representative, I have presented a simple report on what has happened with all my insights, opinions, reactions, and recommendations to the Moderator privately. And uneasy thing to do for I need to carefully tell everything and give my insights truthfully and balancely. The report will be a private thing to us already so that misinterpretation would not arise.

I thanked God that a part of the diversified population came and united for a day. A day of great joy and a day of God's blessing to the one and only 100% Katolikong Pinoy group of Friendster.com. The Catacumba will always remind us of the two things that the group needs at these times: direction and Spiritual direction. What will be our mission, vision, goals, objectives and ideals and aspirations for this group? And aside from this we need a guide that will be able to check for the group. The surest step for an institutionalized group.

This is now the challenged for the virtual group: What then now? What will be next? What will happen tomorrow for us? When will we move? But then this diverse minds of ours will again unite soon to decide for the future of the group. We have not came to this far that the members will meet officially just to have a waste for all of these are now the preparatory period for this group.

For our beloved moderator, Mr. Francis Raymund M. Gonzales, now, with all of the members, the future of the group depends to us.

These things, I have already think about and may this group now blossom to what it was carefully as the sun rises also to us all.

God bless! pace e bene!

TALDIAP 3: This is it!

(Published May 1, 2009)

Patapos na naman ang aking trip sa Manila. Dalawang araw lang naman kami. 6 AM pa lang gising na at naghahanda na naman para sa pagbabalik sa Intramuros. After our breakfast, karipas na naman kami papuntang Intramuros. Heto na, isang matinding practice ang aming ginawa 8 hours before performance.

Nagkakagulo na ang lahat, pati mga directors kasi mas malawak ng kunti ang stage kailangang mag-adjust din ng kunti. Maraming mga sigaw na naman ang aming narinig. Pero we understand na lang kasi ninenerbiyos rin naman ang mga directors.

After practice balik kami sa dorm para magempake na. Parang kailan lang eh nandun kami. Balik kaagad sa Intramuros. Nagjoin muna kami sa mga palarong ibinigay ng mga resort hotels ng Ilocos Norte. Ilan sa mga kagroup namin ang nanalo ng mga bigating prizes like hotel stay for 3 days. May nanalo pa ng electric fan at blender. At ako nanalo rin ako ng isang consulation prize.
Kahit kaunting araw lang kami, masaya ako kasi nakapunta ang lola at tita ko sa performance, di lang nga nila tinapos kasi nagamamadali sila papuntang SM. Pero mas masaya pa ng mameet ko si Kuya Philip, isa sa mga friends ko sa 100% KP. Siya lang naman ang nakapunta sa mga nainvite kong members kaya malaki ang pasasalamat ko.

Performance na at to the highest level na ang lahat. Nagkaroon lang ng isang technical problem pero all in all successful ang performance. Ayon nga kay Kuya Philip, "... maganda yun nga lang di ko maintindihan ang mga sinasabi ninyo." Kahit pa at least pinuri na kami. At bilang pagpapatunay na maganda talaga ito, may booking na kaagad kami for a show sa Sarrat, Ilocos Norte nung Wednesday. At ngayon bali-balita na na may invitation na rin daw galing sa Laguna. Hayz.... parang isang panaginip lang ang lahat...

Pagkatapos ng performance, naglakad-lakad ako ulit sa Intramuros at dun ko nakita na naman ang mukha ng kahirapan. Napadpad ako sa mga daang di ko inaasahan na ganun pala. For some reason nakakadestruct siya sa view ng Intramuros pero mas mananaig ang awa sa iyo. Siguro wala pa ito sa mga mas depress na parts ng Metro Manila pero bakit ganoon? Mga batang nagkalat, mga matatanda, mga madudungis na tao. Natatakot ako sa kanila dahil siyempre di ko naman sila kilala pero nawala na rin ang takot dahil sa pagkaawa. Mahirap lang kami pero hindi sa ganoong aabot na sitwasyon. Sila ang mga taong kailangang kong matulungan, kahit sa dasal ko man lang. Gusto ko silang mapaglingkuran, makipamuhay sa kanila.

Pagkatapos nito, balik na ako sa sasakyan. Pauwi na kami pero sa aking puso para bang nararamdaman ko na ayoko nang umalis pa. Parang nandito na ang aking misyon after seeing all of that sa gitna ng gabi sa ilalim ng sinag ng buwan. Ano pa kaya yung mas mahirap pa, ano na lang kaya ang aking magiging reaksyon.

Lord, may I love the poor and love to be poor, to serve You by serving them. Amen.

TAlDIAP 2: Gising 24 hours

(Published May 1, 2009)

Hay nakuh, halos 24 hours kaming gising lahat lalo na ako. Wala akong masasabing matinong tulog sa biyahe namin. I like kasi to watch the road while travelling. I cannot really sleep well.
Pagkadating pa lang sa Manila, sa tutuluyan naming dormitory, kain na agad then hindi na rin ako nakaligo sa totoo lang. Nagmamadali kasi ang mga director para makapunta na kami sa Intramuros for our blockings kaya hilamos at kunting basa sa katawan na lang ang ginawa ko para magmukhang fresh.

Pagkadating sa Intramuros diretso sa Clamshell. Doon hayun picture-picture muna with all the tingin-tingin sa paligid. That day was Ilocos Sur day kaya hindi rin kami nakapagblockings talaga. Hay nakuh akala namin may magagawa kami sa maghapon, wala rin lang pala sana natulog na lang kami.

And so while being idle there, naglibot-libot na lang kami muna around Intramuros. Para akong nagbalik sa historic Spahinsh era. Daming matututuhan sa daan. Marami mang mga pagbabago dahil sa modernization I can still see the historic value of the place. Para bang maraming nakatagong history sa mga inaapakan namin that even I have seen a place na di ko inaakala na makikita ko, ang isa sa mga pinakaunang simbahang hawak ng mga Capuchino.

Naglakad-lakad lang kami sa Intramuros and along the walls pa nga. Parang hindi pagod, parang hindi puyat ang mama. Then kinagabihan, pagkatapos ng isang day na nasayang lang dahil wala namang ginawa, pumunta naman kami sa SM para makabili rin naman ng mga kahit ano. Hay bakuh given one hour lang, magsasara na kasi sila. Takbo naman kami, hindi makapakali kung saan bibili. But I was frustrated na wala yung gusto kong bilhin sa St. Pauls. To my frustration, bumili na lang ako ng isang sweater. Hay nakuh.

Uwi agad then, pagkatapos naligo tulog na ako.

TALDIAP 1: From the Church of San Agustin to San Agustin Church

(Published April 27, 2009)

Ha? Ano bang ibig sabihin ko sa pamagat na to? From the Church of San Agustin to San Agustin Church? Binaliktad ko lang ata. But I am not joking about this. I give this as its title because it is symbolic. This is our journey to the Ilocos Norte Day at the Clamshell, Intramuros.

Ano bang symbol ang pinagsasabi-sabi ko? Ganito yun. The Church of San Agustin is more popularly known as the Paoay Church. While San Agustin Church is the one which is seen at Intramuros Manila. Both are World Heritage Sites. I came from Ilocos Norte the home of the Paoay Church and I came to Intramuros the home of the San Agustin Church.

This weekend, we have just came from the historic walled-city of Intramuros to perform for the Ilocos Norte Day of the Regional Showcase of the Department of Tourism. Pinalad ako na nakasama ako sa performers ng Ilocos Norte. Ang College kasi ang kinuha ng Provincial Tourism Office para magperform ng isang cultural presentation featuring a glimpse of our culture na dati na naming ipinakita sa school noon.

Honestly, I was not part of the original cast. Pero dahil sa isang hindi inaasahang pangyayari napasama ako sa mga performers. My classmate had an task given by our professor pero kasi kung gagawin niya ito magpapakita siya sa mga directors ng shows eh he is one of the casts pero dahil ayaw niyang sumama kaya hindi siya sumasama sa mga practice. Well, he has his own reasons. While for me, okay lang na hindi ako kasama sa cast kasi iniisip ko talaga ang schedule ko kung napasama ako doon. Pero natatakot talaga yung classmate ko na magpakita sa kanila kaya nakiusap siya na kung maaari ako na lang ang magbigay sa ipinapabigay ng professor namin. Okay lang yun sa akin kasi may sasabihin rin ako sa adviser namin sa choir.

Then nakita na ako ng overall director. Tinanong niya bakit hindi nakikipagparticipate sa practice, sabi ko naman eh wala naman po ako sa official list. Then sabi niya I was part of the cast of the performers sa school kaya naman dapat lang eh kasama ako sa cast. Eh di na rin naman ako makapalag kasi nahihiya na rin ako sa kanya. And so I said I want to join.

Hayun, after three days of continuos practices, from Wednesday until Friday morning. Masaya maging part ng isang performing arts group. Ang bonding namin. Waaaaa! Kakamiss silang lahat. What I mean is that marami na kasi sa kanila ang graduate na and so wala na sila sa mga susunod na performances. Lalo pa't we are already incorporated sa troupe na ito na kumbaga masasabi nang pinagsama-sama na ang mga pinakamagagaling sa school.

Friday night we travelled from Laoag to the City of Manila. Sumakay ako sa coaster rather doon sa shuttle bus. Iilan lang kasi ang boys doon sa bus, kakahiya puro mga girls doon. At nasa coaster talaga ang mga katropa ko pati na ang isa sa mga English professors ko. Well, it is a very enjoyable travel. Story dito story diyan. Tapos siyempre kasi andun si Sir kaya naman nakapagusap kami tungkol sa mga bagay-bagay sa English department. Hehehehehe, pakialamero kasi ako eh.

After 10 hours of travel we reached Manila. Para bang nagbalik ako sa bahay eh hindi naman talaga dito ang lugar ko.

Call of Duty: Emergency Altar Server

Bilang paghahanda ng aking Elementary Alma Mater, Shamrock Elementary School, sa ika-100 anibersaryo nito sa December 2010, nagkaroon ng isang Kick-off kahapon. Syempre pinakaunang ginawa ay ang isang Eucharistic celebration which was presided by our bisop, Laoag Bishop Sergio L. Utleg.

Bishop ang presider eh kaya ako naman syempre attend ng Mass. Akala ko pagdatin ko sa school eh makakakita na ako ng mga batchmates ko pero wala atang nakarating. Magreregister na sana ako pero I refused at naghintay muna ako sa labas ng school para maghintay ng mga batchmates. Pero wala talagang dumating, mukhang nag-iisang batch 2003 akong nag-attend. Kaya I planned na attend lang the Mass then uwi na ko.

Because I was just waiting outside eh sabi ko sa sarili ko I will just wait for the bishop bago ako pumasok. Hinintay ko nga siya. At dumating na siya nakasakay sa kanyang kotse na siya mismo ang nagdrive. Wala siyang kasama. I informed mga teachers na dumating na ang Bishop. Hay nakuh parang di nila alam ang sumalubong sa bisita. Kaya ako na ang nag-open pa sa gate para maipasok ang kotse ni Bishop. Naku ang mga teachers talaga walang kibo kaya para walang masbi si Bishop eh ako na lang sumalubong at tumulong sa kanya sa pagbuhat ng mga gamit.

Hayun, mano kaagad ako. Tapos tinanong niya kung taga-doon ako sa sa school then I said that I graduated from this school. Then I ask him kung may maitutulong ba ako. Hayun, tinulungan ko na lang siya sa pagbuhat sa bag niya na ang laman ay ang mga gagamitin sa Mass. Then the teachers with some alumni started to greet the Bishop. And so we lead him to the quadrangle of the school for the Mass.

Hayun, kwentuhan muna kami. He said that its his first time sa school and he said that maganda pala ang loob ng school. Hayun kwentuhan pa rin. Then we were at the quadrangle na. And syempre tulungan pa rin siya sa paghahanda sa altar. Then habang naghahanda, naku di ko na inexpect ang mga sumusunod na pangyayari.

The Bishop told me na magserve ako sa Mass. Naku ALTAR SERVER daw ako??? Ha??? Sabi ko sa kanya hindi naman ako Altar Server, Choir Member lang. hehehehe. Pero sabi niya madali lang naman gagawin ko, iabot lang ang mga gamit, magbell at tulungan siya sa offering. Hay naku, I cannot say no naman sa Bishop kaya pumayag na lang ako kasi mukahang madali lang naman. At saka naoobserve ko naman ang mga ginagawa ng mga server sa simbahan.

Hayun, I tried my best to do the job. Ganun pala maging altar server, I enjoyed it. Tagumpay di naman ako pumalya. hehehehe. Pagkatapos ng Mass pinagkamalan na talaga ako ng ibang teachers na kasama ako ni Bishop kahit alam nilang alumnus ako. Okay lang yun I'm glad to help the Bishop.

Pagkatapos ng Mass syempre iligpit na mga offerings kaya we put pa mga offerings sa kotse. Then may salu-salo ng kunti. Nakuh eh di automatic na na invited ako. hehehehe. Then hayun habang kumakain ako lumapit ang principal at nakitang wala akong cake. Sabi niya kukuha raw siya para sa akin, ako naman pahumble na pakipot ng kunti, sabi ko wag na lang po. Pero kumuha pa rin. hahahahaha. Nagserve ang principal para sa akin. hahahahaha. Parang hindi ako namukhaan, nakakahiya. Alam naman nila na apo ako ng isa sa mga dating teachers at apo ako ng dating supervisor ng DepEd Laoag. Naku di ako namukhaan. Kakahiya talaga kay principal na nagserve pa para lang sa akin.

Hayun natapos na ang pagkain ng Bishop kaya aalis na siya. Binuhat ko na ulit ung bag niya and the Missal. Naglakad na kami papunta sa kotse. At bago siya umalis nagmano muna ako. Then he asked my name. Eh di sinabi ko naman Mark po.

Then kaninang umaga (Monday morning, Feb 23) si Bishop ang nagmisa sa Carmel (everyday ako dun pag weekdays). After the Mass nagmano ako then. Sabi ko "Good morning Bishop." Then sabi niya "Good morning Mark." Ha, ngayon kabisado na niya ang pangalan ko. hehehehe.

Ang Shamrock ay isang school founded by an Irish Missionary in the American Period. Eventually, it was turn over to the government kaya naging public elementary school. Shamrock ang isa sa mga naging school ni President Marcos nung nasa elementary siya. Nag-aral siya ng grade 2 nung ang kanyang ama ay isang principal/supervisor sa Laoag (i'm not sure sa work ng ama niya basta related sa education). Hanggang ngayon nakatayo pa rin ang building na naging room ni Marcos. Then, nag-aral din si Archbishop Orlando Quevedo, OMI dito from his grades 1-3 bago sila lumipat sa Mindanao. He is the then Archbishop of Nueva Segovia (Vigan) and now the Metropolitan of Cotabato.

Ang Pagsisimula ng Aking Music Ministry sa Cathedral

It started with an invitation from my Adviser sa Chorale Society namin sa school. Why not naman sabi ko kay ma'am. Total Katoliko naman ako at sa Cathedral naman yan. At saka buhay ko naman ang pagkanta. I accepted the invitation to join the Cathedral Choir, the official Choir of St. William's Cathedral Parish, Diocese of Laoag, headed by the Bishop mismo, Bp. Sergio L. Utleg.

Ang sabi ni ma'am eh parang may kaunting audition in front of the Bishop bago ako maging official member. I waited for the Bishop to come for the audition. Meanwhile, ang first piece sa practice ay ang Hallelujah-Messiah ni Handel. Tatayo talaga mga balahibo mo kapag narinig mo ang kantang ito. Well, mahirap siya ng kunti kasi matataas na nota ang sa tenor. Mahirap abutin ng kunti.

Then Wednesday, January 28, 2009, dumating na ang Bishop. Audition time na, nanginginig ako ng kunti kasi siya mismo ang tumitipa sa piano. Hala, baka magkamali ako. Nakuh naman ang hina ng pagtugtog ni Bishop nalilito ako ng kunti. Then, buti na lang at nakapasa ako, I retain my voice range as tenor. I am officially a choir member. For the first time I committed myself for a ministry in my parish.

Di man ako nasa tabi ng pari sa Misa, di man ako katulong niya, ang katotohanan kung walang choir walang maglelead sa sacred music which is part of the Mass. hehehehe... This is the music ministry.

Ngayon, abah may natuklasan ako si Bishop napakagaling palang Choir master. Nakuh naman talented, akala ko eh pagiging Obispo lang ang inaatupag niya. Napaka-active gabi-gabi na nasa practice at siya mismo ang nagtratrain sa aming mga tenor at base. Kung minsan kung wala ka pang kasama eh one-on-one pa. Hay nakuh kailan lang ng ma-turn off ako sa kanya pero ngayon well kahit pa ganun ang nangyari between us eh kahit anong gawin ko kailangan ko siyang mahalin kasi Bishop ko siya.

Every Feb. 1 nagsisimula ang celebration para sa pista ng aming patron na si San Gulliermo Hermitanio (St. William the Hermit). Happy Fiesta sa amin! Mas kilala ito sa Pamulinawen Festival.

Hypokalemia Periodic Paralysis: Ang Pagkaparalisa Pagkatapos ng Misa

It was on the afternoon ng January 1, 2009. Di kasi ako nakaattend ng Mass for the New Year kasi umuwi kami sa lola ko para dun magcelebrate eh may kalayuan at wala namang malapit na simbahan. At isa pa di ako pinayagan ng mga magulang ko dahil syempre baka maputukan pa ako.

Umaga palang ng New Year’s Eve eh nararamdaman ko na ang panankit ng mga muscles ko sa aking mga hita. Pero dahil magbabagong taon I decided na ako na lang ang maglalaba lahat ng mga maruming damit. Syempre kasi yan lang naman ang talagang ginagawa ko palagi at ako talaga nakatoka that time. Nagbagong taon na at nagsimula na rin manakit ng kunti ang aking mga braso. Pero okay lang yan sabi ko kasi nanakit pag minsan ang mga braso at hita ko pag napapagod ako.

Kinaumagahan, talagang nanakit na sila gaya ng mga nararanasan ko kapag talagang pagod na pagod ako pero I can move pa naman. I can walk basta kayak o pang gawin ang lahat. Kaya I decided to go to Mass sa Carmelite Monastery kasi magmimisa doon ang Bishop namin, Most Rev. Sergio L. Utleg. It’s the Solemnity of the Mother of God at saktong si Bishop pa ang magmamass. At isa pa mas malapit kasi ako sa Carmelite Monastery at dalawin na rin mga madre.

Then yun nagpahatid ako sa mga magulang ko sa bayan. I decided na maglakad na lang kasi malapit lang naman talaga. Then sa isang crossing I tried to run to cross the street kasi syempre may mga sasakyan. At nung tumakbo na ako na-out balance ako mismo sa gitna ng daan. Then I tried to get up pero wala akong lakas na tumayo. Kaya yun nabahala na mga nakakita at nagpatulong ako sa isang driver. Sakto naman na dumaraan yung cousin ko kaya naman tinulungan niya ako. Inihatid niya ako sa Carmel dala niya kasi sasakyan niya. Then nung pababa na ulit ako sa sasakyan na-out balance ulit ako at di talaga ako makatayo kasi nanghihina na mga hita ko nasugatan at napunit pa pantaloon ko. Kaya tinulungan ulit ako ng cousin ko. Sinabi niya na ihahatid na lang daw ako pero ako naman di ko gusting umuwi na dahil baka wala na ang mga parents ko dun. Kaya nagpatuloy lang ako sa pagpunta sa Carmel.

Nagumpisa na ang Mass at pinapansin ko ang mga binti ko yun kapag ifold mo eh nanginginig mga muscles at parang matutumba ka. Kaya sa duration ng Mass hindi ako lumuhod. Umupo na lang ako at nakayuko ng kunti ako. Nagdadalawang isip na ako nun kung pupunta pa ako sa communion. Yun sinubukan ko pa rin. At sa awa ng Diyos nakalakad ako at nakabalik pa sa upuan. Natapos na ang Mass at nagmano na ako sa Bishop at sa mga Carmelite Sisters. Uuwi na sana ako pero nung nasa pagitan na ako ng gate ng Carmel at ng Bishop’s Residence, magkapitbahay kasi sila, hayun na-out balance na naman ako. At hayun na hindi na talaga ako makatayo pa on my own. Nakita ako ng mga ale at tinanong kung napano ako eh yun sinabi ko na hindi ako makatayo. Ang mahirap dito masakit na rin mga braso ko kaya di ko kayang tulungan ang mga paa ko para at least eh makaupo ako dun sa gilid. Sinubukan ko talaga na makaupo para di mapansin na na-out balance ako.

May pangyayari with the Bishop dito but I decided to keep it na lang. Basta ang alam ko eh mabait siya.

Then dumidilim na that time at magsasara na pati ang Carmelite Monastery. Kahit gustuhin ko mang magtext sana sa mga magulang ko saktong na COS na ako kaya di ako makapagtext. Sinabi ko sa sarili ko paano na kaya ako. Then nakita ako ni Sr. Marla, OCD na nakaupo dun. Magkakilala kasi kami kasi isa siya sa mga Portera. At palagi ko siyang nakakausap. Buti na lang at siya ang magsasara that time ng Monasteryo. Then yun humingi ako ng tulong kasi di na ako talaga makatayo. Tumawag siya ng tricycle driver para ihatid na sana ako sa bahay pero we decided na magstay na lang ako sa Carmel kasi wala naman tao sa bahay at nasa lola ko pa sila. Dun nagpatulong akong makatayo at naglakad ako patungo dun sa may upuan sa labas at nang ibigay ko na sana yung bayad pero natumba na lang ako. Then nagpatulong ako ulit at umupo na lang ako sa may upuan at hinintay si Sr. Marla kasi magsasara na siya ng Chapel. Then yun pinatawag na niya ako sa telepono. Tumawag ako sa bahay ng lola ko. At pinagmadali ako dahil di ako makatayo.

Hayun nag-usap muna kami ni Sr. Marla, nakita rin ako ng mga kasamahan niyang mga madre, Sr. Luz, OCD at Sr. Pheobe, OCD. At yun tinanong nila kung anong nangyari.

Dumating na mga magulang ko at tumuloy kami sa provincial hospital dahil yun ang pinakamalapit pero nagalit ang aking mga magulang dahil sa serbisyo nila. Matagal na ako dun pero di pa ako inaasikaso. Di man lang kinuha ang pangalan ko pero tinurukan na ako ng gamot. Kaya we decided to go home para pumunta na lang kami sa doctor kinaumagahan. Hayun from January 2 – 5 nakakulong ako sa hospital. Maraming test ang ginawa at ang diagnosis:

HYPOKALEMIA PERIODIC PARALYSIS

Or Lack of Potassium in the body na nagging dahilan ng panghihina ng aking mga muscles at nagparalyze sa aking mga paa. Sabi nila mapalad pa ako dahil hindi pa yun yung pinakagrabe at naagapan pa. Kasi kung hindi naagapan baka maparalyze buong katawan ko.

Kaya heto ako ngayon nagiging unggoy na ata sa kakakain ng saging. Basta rich in potassium ang aking dapat mga kainin. Less carbohydrates na iwasan pa raw mga pasta at ito nakakalungkot pero hindi na nila nirerecommend pa ang softdrinks sa akin dapat raw kung maaari eh Gatorade na lang daw ang maging tubig ko. Hay nakuh nakakalungkot naman ang buhay.

Nagpapasalamat po ako sa lahat ng nagdasal para sa akin.

Nagpapasalamat ako sa mga Discalced Carmelites na siyang tumulong sa akin.

Nagpapasalamat din ako sa mga Fraters at Scholars ng Confraternity of Catholic Saints lalo na kay Fra. Dave, ccs at Fra. Lloyd, ccs.

Nagpapasalamat din ako kay Rickxander, na walang sawa sa pakikinig sa akin ng nasa ospital ako through text at sa aking Kuya Angelo, aspirant sa OFMCap.

At pinasasalamatan ko rin ang aking kuya-tatay Bro. Jeamboy, OFMCap. Salamat sa pagdarasal ninyo.

MARAMING SALAMAT PO AT PAGPALAIN KAYO NG DIYOS!

Note: Next time na ang mga realizations ko.

The Unexpected Vacation sa Manila...

I do not expect talaga that I will have the chance to have some of my vacation in Metro Manila. Sige, just consider the distance of Manila and Laoag, kakapagod kaya. Normal traveling, with no traffic and on a bus, would take you 10 hours from Laoag to Manila. Normal pa lang yan, ano pa kaya pag nagka-traffic sa daan.

Well, di naman talaga problema ang traffic sana pero kasi Christmas rush eh maraming nag-uuwian sa probinsya kaya makakaencounter ka ng traffic sa iba’t ibang towns na madaraanan.

Actually, two weeks bago pa ang pagpunta ko eh nililigawan ko na ang nanay ko para pumayag lang siya. Hay nakuh, oras-oras ko siyang kinukulit hanggang sa pumayag siya. Yun alam naman niya kasi ang mga dahilan ko at reasonable.

December 21

I took a day trip, 10:00. Pero biglang nasiraan sa daan sa Ilocos Sur. Akala ko noon eh minalas na ang aking trip. Imagine na-stuck na kami ng halos mag-iisang oras sa daan. Buti na lang at naayos kaagad. Yun nakaranas ako ng napakahabang trip. Halos 13 hours akong nagtravel.

Nag-day trip ako para makaabot pa rin ako sa Misa de Gallo. Di bale kasi sa aking tinuluyan eh katapat lang ang isang chapel. Kaya magigising ako kahit anong mangyari.

Ang nakaka-touch sa aking day trip eh yung kasama ko sa aking seat na babae. Napakabait niya sa akin. From the time na sumakay siya hanggang sa makababa kami eh palagi niya akong nililibre. Hay nakuh, ang sarap kaya ng libre no. Ayoko na sanang magpalibre pa pero she insist. Well, mabuti talaga siya. Kahit di niya ako kilala eh napakabait niya sa akin. Nagpapasalamat ako kay God dahil meron pa palang mga taong ganun. Kulang na lang eh ihatid pa niya ako sa tutuluyan ko, sa antie ko.

Dumating ako exactly 11:30 sa Terminal ng Farinas Trans. Well, ang purpose ko naman sa pagpunta ditto eh ang pagbisita sa mga Capuchino at pagpapaunlak sa imbitasyon ng mga Franciscano. Pero di ko inexpect na magiging masaya pala itong experience na ito.

Search-in sa mga Franciscano

Akala ko eh interview lang ang gagawin ni Fr. Rolly Abas, OFM sa akin. Then yun nung nasa Manila na ako tinawagan ko siya at sinabi niya magdala ako ng mga damit basta kaunting mga gamit. By that ang alam ko eh baka overnight lang somewhere in Manila. Yun dahil alam ko na rin naman yung daraan at malapit lang naman ako sa kanila kaya naglakad na lang ako dala ko yung maliit na bag ko na ang laman lamang ay isang damit at shorts ko at ilan pang mga gamit.

Dumating ako sa St. Anthony Shrine, nagmeet na kami ni Fr. Rolly at nameet ko rin si Fr. Cielo Almazan, OFM na isa ring Ilokano. Yun nag-usap muna kami with one of their Sri Lankan Postulant. Then dun niya sinabi that we will be going to Liliw, Laguna sa Novitiate House ng mga Franciscan. Ha??? Nashock ako ng kunti kasi di ko yun ineexpect with all the kaunting damit lang na dala ko. Pano yan di pa naman ako nagdala ng mga gamit sa pagligo? Babalik sana ako sa tita ko pero baka wala nang tao dun kasi lumabas sila. Pero kahit ganun sige lang carrying-carry ko to sabi ko sa sarili ko.

Hayun, ipinakilala pa niya ako sa iba pang kasama naming.

Meeting Fra. Lloyd,ccs. Di ko naman inexpect na makikita ko si Fra. Lloyd. Alam kong sa mga Franciscano siya pero di ko inexpect na that moment eh magkakakilala kami ng personal. Wow, sa wakas nakakilala na naman ako ulit ng bagong Frater ng CCS at di lang yan kasi siya ang guardian ng mga Cooperator. Yun nag-usap kami one-on-one. And I am very happy that I met him kasi kahit di ako nagpakita kay Fra. Dave eh nakilala ko naman siya.

Nagpunta kami ng Liliw mga 1:00 then nakarating ng near 6:00. Ngawit na ngawit na ang pwet ko no sa kauupo eh di pa ako makagalaw kaya talagang masakit na ang pwet pagdating dun. Yun nag-EP kami then we had our supper with the Novices. After that nagjoin kami sa concelebrate Mass ng Misa de Gallo dun sa Chapel sa baba ng Novitiate House. After that nagkaroon na kami ng isang sharing time with the Novices. Yun syempre nagshare rin ako kung bakit ako nandun at bakit ganun.

Hay nakuh, nanginig ako ng kunti dun lalo pa’t dinudugo na ako ng kunti kasi ako lang ang kaiba. Sila mga Novices, dating Seminarian na gusting ituloy, iba naman eh Seminarian sa isang Major Seminary, at ako isang naliligaw na Student-Teacher… Hahahahaha… Ligaw na nga pinakabata pa… At least mga kasabay ko dun eh mga matatanda na… Hahahaha…

Kinabukasan, hala problema ng kunti kasi wala akong mga gamit na panligo. Bahala na si Lord. Buti na lang at may pinahiram na towel at mga pampaligo, OMG! Buti na lang. After the morning prayer with the Franciscan Crown Rosary eh breakfast. Then nilibot namin ang ilan sa mga karitig Churches sa Laguna na ginawa ng mga Franciscan. Then nalaman ko some parts ng history ng mga Franciscans dito sa Pilipinas.

Yun, after ng lunch, umuwi na kami. Then pagdating sa Manila ulit, tinanong ko si Fr. Rolly kung ano nang next. Yun sinabi niya na next time na lang daw ako magtake ng test pag nakapagpasya na ako. In fairness, nahulog ang loob ko sa mga Franciscans. Pero I choose to stay sa Capuchino.

Christmas Midnight Mass with the Capuchins

Dahil marami naman ginagawa yung Vocation Director ng mga Capuchino tuwing umaga kaya I decided to attend na lang the Midnight Mass sa Sta. Teresita Parish, QC. Bago yun tinawagan ko muna si Bro. Jeamboy, OFMCap. Para tanungin kung nasaan siya. Yun kakagulat kasi nasa Bahay Capuchino lang pala siya at malapit lang yun. Sakto naman that sila ay pupunta sa Midnight Mass. Yun after the Mass eh nagmeet na kami sa wakas ni Bro. Jeamboy. Then ipinakilala niya ako sa mga ibang Capuchino dun and ang pinaka hindi ko inaasahan ay ang mameet ko in person ang Provincial Minister ng mga Capuchino sa Pilipinas. Yun niyaya ako ni Bro. Jeamboy na bumusita sa Bahay Capuchino kinaumagahan.

Bahay Capuchino and Meeting Rickxander

Last day ko na sa Manila. I have to go home kasi namatay ang great grandfather ko. Abah dalawa ang agenda ang Bahay Capuchino at pagkilala kay Rickxander na bunso kong kapatid sa FS. Hehehehe… Hayun, dahil di naman ako pamilyar masyado kaya ang meeting place namin ay sa Espanya-UST. OMG! Isang oras na akon atang naghihintay dun wala pa rin siya. Baka pagkamalan pa akong isang tambay. At dumating siya at kaagad kaming nagpunta sa mga Capuchino.

Una kaming dumaan ulit sa Sta. Teresita. Then diretso sa Bahay Capuchino. Dun nag-lunch na kami ni Rick kasama ang ilang brothers at mga bisita. Pagkatapos ng lunch, nagbihis si Bro. Jeamboy ng kanyang habit and dun sa kanyang office. Kwentuhan to the max hanggang abutin na kami ng Alas Quatro. I enjoyed kaya meeting may Kuya-tatay Jeamboy no. Ang saya-saya niyang kausap kahit first time lang kaming magmeet. Namimiss ko na nga ang paghalakhak niya. Akala ko napakaseryoso niyan tao dahil sa mga nababasa at nakikita ko dito sa Multiply pero napaka kwela pala niya.

Sakto namang dumating si Provincial Minister from Mass ata. Yun nameet ko na naman siya. Yun usap ng kunti at mano. After that picture naman para may mga memories kami ni Rick dun.

Then uwian na. Umuwi na kami ni Rick. Sumakay na siya sa jeep at ako naman dahil malapit lang naman talaga ang uuwian kaya nagwalkathon na lang ako kasi talagang ganun lang talaga ako mahilig maglakad.

I enjoyed this Christmas with all of this unexpected things to happen. The Manila trip for the Capuchins and Franciscans became somewhat as a tour in Laguna and meeting different and unexpected persons. Because I have chosen to walk always when going to near places like the Franciscans and Capuchins, my fear for snatchers and walking alone in Manila was gone. I learned to be alone when going out and search for places alone.

Baka matagal na ulit ang susunod kaya inenjoy ko na lahat ng time na meron ako dun. Tuloy-tuloy na kasi ang pag-aaral ngayon hanggang sa graduation. I hope magkaroon ako ng time kahit sa mga short breaks namin. I am hoping for it!

Ganito pala ang maging Misyonero...

For weeks pinaghandaan ko ang petsang October 28 at 29 kasi ito ang mga araw para sa Outreach Mission ng Diocese of Laoag sa Adams. Matagal ko ring inihanda ang aking sarili kung ano ba ang aking maaasahan sa pagpunta ko sa Outreach. Well, hindi na rin naman bago para sa akin ang maki-join sa mga Outreach kasi sa school palaging may ganito. Pero naiiba sa case ng Adams kasi ito ay programa ng Diocese.

Adams is a town on top of a mountain. Katabi lamang siya ng Pagudpud. Kung gusto mong pumunta ng Adams, aabutin ka lang naman ng limang oras from Laoag. From Pagudpud town proper, siguro mga dalawang oras. Bakit? Kasi ang road papunta rito ay very rocky road. As in, talagang mabato at kung hindi ka mag-iingat baka mahulog ka pa sa bangin. Actually, ang only transportation ng mga tao ay mga motorcycles. Pwede rin naman ang 4x4 at truck pero ang mas mabilis pa rin ay mga motor.

September

Una kong narinig ang about sa Outreach sa Misa. Pagkatapos nun, agad kong inapproach si Sr. Maria Antonieta, CWC na nagbabantay noon sa likod para sa project na ito. Hayon, sinabi ko ang interest ko to join such project bilang President ng CABSAT at SC officer. Lunes, sinabi ko kaagad sa SC President at nag-approve naman siya then pati ang SAC ng College. Martes, kinausap ko si Ma'am Remy, head ng mga catechist ng parokya namin. Miyerkules, ibinigay sa akin ni Ma'am Remy ang Mission Can. Kanihapunan, nagkausap na kami ni Sr. Evangeline F. Pabalate, MCST.

Sa sumunod na week, inilakad ko ang mga approval letters sa Dean's office. Tapos nagkasakit ako ng hindi inaasahan kaya hindi muna ako nakapag-collect ng mga contributions. Nakapag-collect ako but parang hindi ako nakontento pero di ko rin naman masisi ang mga schoolmates ko dahil di naman lahat ay Katoliko. Katotohanan po yan, dahil ayon sa stats ng Ilocos Norte more than 40 % lang ang Katoliko.

October 13 - Isinabmit ko ang aking nakolekta.

October 28

7:30 hanggang 12:00 - Kahit naghahanda na ako para sa Outreach, nagreport pa rin ako sa school kasi walang kasama ang co-officer ko sa pagiging enrolling officer. Sakto rin kasing camping ng University at pumunta ang iba dito. Sabi nga nila dala-dalawa kami kung mag-activity, may camping na may Outreach pa.

9:30 - Nalaman ko na hindi na makakarating ang aking makakasama dahil pinagbawalan ng lolo dahil sa Adams raw kami pupunta, masyadong malayo. Well, wala akong magagawa kaya nakipagugnayan nalamang ako sa mga catechist na kakilala ko. Syempre ayaw ko rin namang ma-out of place.

2:00 - Pumunta na ako sa meeting place, sa Catechetical Office. Pagdating ko pa lang doon, I'm shy na kasi wala akong kakilala, si Sr. Vangie at si Ate Pipo lang ang kakilala ko. Dumating naman si Ate Jovie, kilala ko siya dahil classmate siya ni Kuya Dave then galing siya sa Divine Mercy Parish, kilala na rin naman nila ako doon.

3:00 - Nag-start kaming mag-travel papunta sa Pagudpud, kung saan makikituloy kami sa bahay ng isang catechist. Habang nag-tetravel, inilead naman ng kasama naming Pastorelli Sister (tama ba me?) ang Holy Rosary.

5:00 - Dumating kami ng Pagudpud. Saktong pista pala ni St. Jude, eh di pistang pista naman ang bayan ng Pagudpud. Dinala kami ng mga Missionary Sisters of the Holy Trinity sa bahay ng Hermana Mayor. Wow, foods. Kain syempre, kahit biyahilo na ako. Gusto ko ngang sumuka pero di ko mailabas.

7:00 - Nagpa-dinner si Apo Greg, parish priest ng Pagudpud. Doon foods na naman. Magpakabusog ka iho. Dun kasabay namin si Bishop with all the priest ng Pagudpud with Fr. Tom. Pagkatapos ng kainan, nagkaroon kami ng final briefing. Hala, feeling ko na talaga eh misyonero ako. I can feel the spirit. Pagkatpos ng meeting, sakto naman na concert ng mga pari, yun si Bishop with the sisters nanonood.

9:00 - Nagprepare kami ng mga gulay for the meal sa Adams.

10:00 - Tulog.

October 29

4:00 - Umpisa ng pagluluto at paliligo.

6:30 - Kainan na naman sa kumbento ng parokya ng Pagudpud dahil sakto naman na Sacerdotal Ordination Anniversary ni Apo Greg.

7:30 - Hayan, pumunta na kami ng Adams. OMG! Para kang nasa isang rollercoaster ride. talagang mapapahawak ka sa kinauupuan mo. Ang sinakyan kasi namin ay yung elf truck. For two hours talagang nagtiis ako sa aalog-alog na sasakyan.

9:00 - Dumating na kami sa tuktok ng bundok, ang bayan ng Adams.

9:30 - Eucharistic Celebration sa quasi-parish ng Our Lady of Perpetual Help with Bishop Sergio L. Utleg as presider. Pagkatpos nito, sumunod ang mga Catechesis, Medical mission, at gift giving. Ako naman all-around, tumutulong sa Catechesis, sa pagluluto, atbp.

2:30 - Goodbye Adams. Sumakay ako this time sa patrol car ng mga police.

4:00 - Goodbye Pagudpud.

6:00 - Hello Laoag!

Personal Reflection/Feelings

Sa aking pagdating sa office pa lang, talagang nahihiya ako sa mga catechist. I regard myself as the pasingit that's why I am shy. But with the catechists, I did not feel that feeling that I was different from them. They welcomed me very warm. I was very silent while traveling but after we have talked to each other I belonged already to them. They say that I am not a catechist but I am the official representative of the Schools of Ilocos Norte. I am very flattered with that term. What flatters me most is that they call me as their "bunso." By this, I confirmed that truly I am now not different from them for I was already a part of the family. I never felt that I was different from them. That's why I won't forget them. I will never forget the times when they call me "bunso."

In Adams, looking at their Church makes me feel the difficulty of being a missionary. I only see that kind of church on the television. Seeing like the SVD's and other missionaries. Wooden church, small in area. I really feel the missionary spirit. I wonder how can Fr. Tony, SVD, the pastor, can surpass such challenge for him to be the only priest in this mountain town. But eventhough that it is difficult to think, I realized how our missionaries sacrifice themselves for the service of the people of God. What I saw with the residents is their strong Catholic faith. They were active in the Mass, children and elders. Truly, God is present everywhere. I felt the love of God for all creation. That even in the mountains He is there nourishing the needs of His children. Over and over again, I felt that God has a purpose for me that's why He let me experienced that missionary experienced. I want to be a Misyonero!

Seeing the smile in the face of the people, especially the kids makes me very happy. My cellphone is full with Jesuit songs. And let them hear the song "Humayo't Ihayag." To my surprise the children were singing the song. I am very much happy listening to them. They now the song. What a surprise. The people are very thankful with the small gifts that they received. It shows that people do not really find for much material things, to care for them is enough. I realized that all these material things do not really give happiness for me. I saw happiness when I saw just the simple thankful smile. Happiness for me, I can find in helping. I do not know but I am really fond of helping those who need help or I just volunteer myself, this makes me happy.

I am not blessed with a materially rich family and we are not poor either. My family is just a typical Filipino family, can provide for the immediate basic needs. Because of this I am oriented that I cannot just get the things that I want. Honestly, because of that I became a "kuripot" a little bit because I keep to myself that I cannot always get what I want and so I will be the one to make a way to get it. Well that is why I am do not always care with material things. And when I saw the smile of the people of Adams with the small material gifts they received it just affirmed my thought that material things do not really make a man happy. We need material things, yes, but in the deeper thought of man there is also a deeper need. A deeper need that material things cannot fill it up. And by filling up this need the true happiness will come out.

The Bishop was right when he said that in missionary works the benificiaries are not the only ones who are affected. But in reality the greater effect is with the missionaries themselves. And I can attest to that.

Here is my CBCP News article: http://www.cbcpnews.com/?q=node/5547

By the way I have three purpose kung bakit ako pumunta sa Outreach... First I really want to join, second as representative of the school, and third to have a coverage for the CBCP.

Pictures will be next!

Nagkaroon ba ako ng Sembreak?

From October 11 to November 2 ang nakatakdang semestral break ng University... Wow, napakasarap sanang magpahinga na muna mula sa mga gawaing nakakapagod hindi lamang ng katawan kundi pati ng isipan...

First week pa lang ng sembreak wala na, tapos ang sana'y mga maliligayang araw ng sembreak... Paano ba naman requirement mo para makapag-enroll ka is matapos mo ang mga FS at AR ng Student Council for the previous sem... Walang magagawa kundi tulungan ang aming Treasurer at Secretary... Pero okay rin lang naman kasi kukunin rin lang naman ang mga clas cards na matataas syempre ang grades... Ako pa, syempre College Scholar na naman ang lolo... Syempre na nangangarap pa rin naman ako ng Latin Honors pagkatapos ng degree na ito...

Ngayong second week, hay nakakapagod ang week na ito... Ikaw ba naman ay enrolling officer... Naku 8 hours ka na ngang naka-duty sa pangongolekta ng mga provisional fees na halos magkanda hilo-hilo na kami sa pangongolekta pagkatapos niyan isang oras pa ng auditing na halos hindi magkatugma-tugma ang mga pera... Buti na lang at palaging sobra ang pera na aming nakokolekta... Kanina lang natapos ang aking enrollment... Hay, nakakapagod napakaraming step... Pero nakapagpapangiti pa rin sa akin kahit ako'y pagod na ang general weighted average ko ngayong sem na ito ay 1.597... At least fighting pa rin naman ang average... I'll try rin naman na mkuha ang 1.45 gwa next sem para maging University Scholar ang lolo... Bukas, mag-aatend ako ng di ko malaman kung seminar, symposium, or training, o baka naman ay isang program ng Youth for Christ sa LHS Gym... Syempre kahit hindi po naman ako YFC dahil alam naman ni Dr. Resurrection Mateo na pareho kaming religious, ipinadala niya ako doon total pwede rin ang mga hindi YFC members... At the same time kukunin ko na rin ang chance para makagawa ng bagong article for CBCP News...

Next week, puno na ang schedule ko... Monday resume ako sa aking post bilang enrolling officer... Sa Tuesday and Wednesday, pupunta na ako ng Adams para sa Outreach ng Diocese of Laoag... Thursday or Friday, I will meet ang isang mahalagang tao doon sa Mangato... Then Saturday, All Saints Day... Hay napakaraming mga gagawin... Wala na akong time pa para mag-relax... I ave only Sundays... Okay lang... Worth naman kasi puro service ang aking ibinibigay...

Gusto ko rin ang life na ganito yung palaging maraming ginagawa... Ayoko nung palaging naka-upo lang at naghihintay ng wala... Well, balanced pa rin naman kahit ganito ang aking mga ginagawa... Syempre una pa rin si Lord, ang aking mga nagagawa ay dulot ng pagtalima ko sa kanya...

At nawa'y wala sanang mga taong maging sagabal o kj sa aking mga ginagawa... Sana di na ako maka-enconter pa ng mga nambibwisit ng araw... Nahihigh blood tuloy ako... Hay, hinay-hinay lang Mark huwag kang magagalit... Just smile always...

Tracing the History of the Carmelite Sisters of Laoag

Ito ang aking research sa history ng Carmel ng Laoag... Ipinasa ko ito sa Iluko Litereature namin as described na historical place and scenic view of Laoag... By the way they are celebrating their 59th anniversary of Carmelite presence in Laoag as mentioned kaninang umaga sa Mass...

At the end of the 1940s the Diocese of Laoag was not yet canonically erected by the Vatican and so the city of Laoag and the whole province of Ilocos Norte is under the ecclesiastical jurisdiction of the Archdiocese of Nueva Segovia (Vigan). The Diocese of Laoag was only erected on June 26, 1961.

Archbishop Santiago Sancho, D.D., then Archbishop of Nueva Segovia initiated the move to establish a Carmelite Community in Laoag. He wanted to have the Carmelite Sisters in his archdiocese. Instead of putting their house in Vigan (the seat of the archbishopric), he choose Laoag City. He gave them the mission of helping in the evangelization of Laoag residents and also the conversion of the Aglipayans, who were many in the province that time.

Through the intervention of His Eminence Adeodato Cardinal Piazza, O.C.D., secretary to the Sacred Consistorical Congregation, and with the assistance of the new Apostolic Delegate (Nuncio) to the Philippines, Msgr. Egidio Vagnozzi, the Holy See, through Archbishop of Manila, Most Rev. Michael J. O’Doherty, D.D., granted permission to establish the Carmelite Monastery of Laoag on August 30, 1949 and to be named as the Carmel of the Sacred Heart of Jesus of Laoag. It was signed through a special authorization by the Auxiliary Bishop and Vicar General of Manila, Most Rev. Rufino J. Santos, D.D. (later Cardinal Santos). The “Act of Foundation” signed by Archbishop O’Doherty and awarded on October 7, 1949, granted exclaustration of Sister Mary Gabriel Therese of the Child Jesus with nine other nuns. They were Sr. Mary Magdalena of the Saviour, Sr. Therese of the Holy Family, Sr. Mary Joseph of the Sacred Heart, Sr. Mary Lydia of Jesus, Sr. Agnes of Mary, Sr. Anne of the Assumption, Sr. Corazon of Jesus and Mary, Sr. Mary Rose of the Angels, and Sr. Purification of Jesus and Mary. The group arrived in Laoag on October 11, 1949 and were graciously received by Msgr. Sancho and Msgr. Cordero.

The first building to house the Carmelite nuns was the former Minor Seminary of the Immaculate Heart of Mary of Laoag (Sacred Heart Chapel in Barangay 8) after the seminary was transferred to a new building beside the Saint Joseph Church in Laoag. The nuns stayed in this house for several years. Through the efforts of Msgr. Ignacio Cordero, then parish priest of Saint William Parish (later Cathedral), and with the nuns’ fervent prayers, a piece of land on top of a hill was offered by Mr. Trinidad Julian. The lot adjacent to the hill near the street was donated by the Javiers for the construction of a monastery the Carmelite nuns could call their own. The laying of the cornerstone and blessing of bells were held on December 27, 1953. After three years, the nuns transferred to their partly built monastery. It took ten full years to complete the monastery with an enclosure, rooms for the nuns, and a chapel. The structure of the Monastery especially of the Chapel is of Gothic Architectural Design.
People visit the Carmelite Monastery to request prayers from the nuns. Part of their charism is to fervently pray for a holy clergy so that the people in turn be holy. Essential part of the nuns’ raizon de etre in the Diocese of Laoag is to pray for vocations and the clergy. The Monastery Chapel open its doors everyday for the celebration of the Holy Eucharist. The Monastery is also used for retreats and recollections, prayer vigils, and spiritual seminars.

The Carmelite nuns are great prayer warriors of the people, who want more prayers. They also serve as the people’s confidant and counsel. People would go there to offer some of their bounty in exchange for some pleasantries with the cloistered nuns.

The Carmelite Monastery of Laoag have already produced two Ilocana nuns. The first Ilocana Carmelite nun was Sister Pauline Datoc, who entered the cloister in 1958. While the second Ilocana Carmelite nun of the Carmel of Laoag was Marissa Villalobos, who hails from Solsona, Ilocos Norte. She entered the cloister of Carmel in 1995 in the age of 34. She took her temporary profession of vows in 1998 and on October 15, 2004, on the feast of Saint Teresa of Avila, she took her perpetual profession of vows, taking the religious name Sister Marissa Therese of the Eucahrist. Currently the Carmel of Laoag is housing 15 Discalced Carmelite nuns.

Last Day of the Semester: Semestral Break na!

Technically, tapos na ang aking semester pero reality dictates na hindi pa tapos kasi I have two exams pa sa Monday... History and English 102... Tapos na ang other test ko at it seems fine pa rin naman ang aking mga scores... Come what may, tapos na ang aking pagkakataon para ipakita ang aking kagalinang kahit pa anong gawin ko wala nang magagawa... Tanggapin na lang ang magiging resulta...

Matinding issue ngayon kung sinong matitira sa aming mga English Majors... Issue ito lalo pa't kami lang ang may screening sa lahat ng mga Majors... Ako hindi talaga ako nag-aalala ng ganun kasi matatanggap ko kung ano man ang conviction ng mga English Professors ko... Nakikita naman nila kung sino ang mga karapat-dapat at hindi... Alam nila kung isno ang mga nagsisikap at mga taong ginagamit lang ang Major na ito... Mahirap pumasok sa Major na ito... Opo maaaring sabihin na Education lang naman... pero ang lahat ng mga kurso ay may hirap... Walnag superior at inferior... Mahirap siya lalo pa't ang ituturo mo someday is Language and Communication... Gaya nga ng sabi ng mga Language Scholars tulad ni Noam Chomsky, Langauge is not taught but learned... Therefore the role of Language teachers are not to teach the language but to help them learn it the easy way... Kung sino ang maiiwan nasa kamay na iyan ng mga Professors namin...

Tapos na ang semester ko na naging memorable sa akin kasi maraming mga luha ang ipinatak ng mata ko dahil na rin sa katangahan ko... Opo, inaamin ko napakatanga ko pagdating sa pag-handle ng pera... Imagine para ko lang itinapon ang 2000 sa loob ng dalawang buwan... Nawala ko ang lahat ng ito... Pero ganito talaga ang buhay I need to lean something from this... Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung papaano ako naging napakatanga...

Tapos na rin ang paghihirap ko sa mga subjects na di ko sukat akalain na itatake ko... Gay na lang ng Iluko Litereature ang Language... Diyos ko po hindi naman sa dahil ako'y hindi fluent sa vernacular ko pero nakaka-nosebleed kasi talagang pinag-aralan namin ang grammar ng Iluko language... Pero dahil sa subject na ito mas natuklas ko ang aking pagiging Ilokano... My rich heritage, my beautiful community, and our historical past... I can say proudly that "Ilokano daytoy ading!"

Tapos na rin ang sem kung saan nagawa ko ang mga bagay na di ko inaasahang magagawa ko... Like ng pagbuhay ko sa tamang gawain ng CABSAT... Ngayon it is a working organization already sa school... Kahit I am only holding 64 members, okay lang yun... Basta ang importante we are doing our job to respond to the spiritual needs ng mga students... Dahil na rin dito hindi ko inaasahan na pwede ko palang paglapitin ang MMSU sa Diocese through the Outreach sa Adams... Tapos na ang aking collection period at magreremit na ako ng pera sa Tuesday... Kahit kunti lang naman yung na collect okay lang in the sense that we are not a Catholic institution anyway, buti nga at may tumulong pa rin... ang exact perang nakuha ko is 1234... gandang amount 1234...

May recollection din sana ngayong sem break namin pero I needed to cancel it at ipapa-December ko na lang, gahol na kasi sa time ng preparation at I need to consider na marami sa mga students na sasai ay uuwi na rin sa mga bayan nila... Well, I have the power anyways, I need not to worry...

Sana maging maganda ang resulta ng 1st sem 2nd year ko at ako'y nakatingin na ng buong tapang at paghahanda pwa sa susunod na semester... Gagalingan ko para na rin sa mga taong nag-eexpect ng malaki sa akin... At isa pa ang lahat ng aking pinagdaraanan ngayon ay malaki ag maidudulot sa panghinaharap kong gawain...

Goodbye sa mga matatanggal at kung ako man ay isa sa kanila... Good luck and God bless naman kung matitira ako...

Holiness is for all, says Laoag bishop: My Second Article at CBCP Online...

Marami na rin akong nai-send na mga articles sa CBCP pero hanggang ngayon its the second article pa lang na naipublish... Well, okay lang ang mahalaga ay may mga nailalabas kahit pailan-ilan lang siya...

Kahapon nang gawin ko ito, I was very confident na lalabas na ito... Pero kaninang umaga I was very disappointed kasi wala pang lumalabas pero may approval na from Sir Melo Acuna... Kaya ang pakunsuelo ko na lang sa sarili ko ay lalabas yan mamayang hapon... At lumabas nga ang article ko...

Ang ganda ng pagkakataon na ito kasi ngayong araw ding ito aking natapos ang SINAMAR, ang newsletter ng aming GUMIL (Asosasyon ng mga Iluko Writers) sa College... Ako ang Editor-in-Chief ng nasabing newsletter... Hehehehe.... Accidental appointment dahil sa pagkapanalo ko sa Essay writing contest sa Iluko... Tapos ngayong araw natapos rin ang CTE Bulletin namin kung saan Assistant News Editor naman ako...

Ang sumusunod na article ay edited na kaya may mga grammatical at typographical errors, maraming proofreading error na ang article... Di ko rin ma-blame ang CBCP... Okay lang at least di sinabi na ang Laoag City ay nasa Ilocos Sur...

http://www.cbcpnews.com/?q=node/4969

Holiness is for all, says Laoag bishop

LAOAG CITY, October 2, 2008—“Holiness is for everybody!” thus said Laoag Bishop Sergio L. Utleg during his homily at St. Therese of the Child Jesus feastday Mass at San Nicolas de Tolentino Parish, San Nicolas, Ilocos Norte.

The prelate said the life of Saint Therese made ordinary things into extraordinary ones all because of love. He said the life of St. Therese is an outstanding example for Christians to follow. She made no miracles during her lifetime but she because a saint and Doctor of the Church because of her deeds. of how ordinary things she have done became extraordinary because of love.

“Holiness is not limited only to the clergy, religious men and women, the monks and the penitents,” said Bishop Utleg. “God calls us all to holiness, not only me or the priests but even the housewife, the policeman, the doctor, or the janitor are called to become holy by God,” the 65-year old prelate added.

To correct the people’s misconceptions about sainthood Bishop Utleg said, “Let us change our definition of a saint. Saints are those who are close to God and those who do the will of God.” He explained “they are not those who make extraordinary things but those who make ordinary things extraordinary.”

In closing, Bishop Utleg said “the secret of being holy is the thing that Saint Therese did. It is giving love to all that you do.” The prelate added “that everything here on earth, whether big or small, has its own purpose.”

After the Mass, three MCST Sisters of San Nicolas renewed their vows before Bishop Utleg. Afterwards the MCST Lay Cooperators also renewed their vows.

The MCST Sisters are in charge of Laoag’s catechetical program. They also manage the Sta. Rosa Academy in San Nicolas town. (Mark Vertido)

I will post my blog about the CCS Anniversary sa susunod... hehehehehehe...

What will I choose University All Leaders' Camp or Diocesan Outreach Program? Help me to decide...

Being the President of the Christian Association for Brotherhood, Services and Truth (CABSAT for short, note it is not a exclusive Catholic org, its Christian) of MMSU-CTE, I also need to make projects for my organization... Naitapat naman na ako rin ay Business Manager ng Student Council kaya ang lahat ng mga projects namin ay in cooperation with the SC...

First project ng CABSAT ay yung "Word Made Flesh" kung saan inilagay ko ang mini-poster ng CCS... Then naka-line up pa ang mga different activities tulad ng Retreat sa October, ang tinatawag kong "Wednesday Habit," celebration ng National Bible Week for the first time sa College level, at conducting of Masses... Pero this past week I had come to know about the Diocesan Outreach Program sa Adams, Ilocos Norte to be help on October 29, 2008... At ang way nila para maka-gather ng fund ay sa pamamagitan ng mga coin banks...

Dahil supurtado ko talaga ang program na ito, ako na mismo ang gumawa ng paraan para makatulong kahit papaano... Nag-meet na kami ng mga officers ko, nasabi ko na ang tungkol dito at nagawa na ang resolution... Approve na rin ng SAC ang idea to support this, kailangan na lang ng formality pero malapit nang matapos ang mga black and white communications ko... Noong Tuesday nakipag-ugnayan na ako sa Commision on Catechesis na humahawak sa project na ito... At ibinigay na sa akin ang coin bank at ang authority para gamitin ito... I need only to pass the communication... Syempre ako may mga plans na ako... At ready na sila... Bilang part pa rin ng support ko sa project na ito, walang pag-aatubili na ako'y nagvolunteer para sa Outreach program na ito kahit alam kong ang place ay napakalayo sa Laoag as in mountains ang tatahakin... No worries malakas si Rodney... All set na nakausap ko na si Sis. Evangeline Pabalate, MCST tungkol dito at isasama raw niya ako with one more...

Pero kahapon sa General Assembly ng Central Sutdent Council isinet nila ang All Leaders' Camp sa Oct. 27-29... Paano na yan 29 rin ang Outreach Program... Kung hindi ako aatend dito magbabayad ako ng multa P500... Pero sa kabilang dako masisira naman ang pangalan ko sa Diocese...

Kaya sabi na lang ng President namin ay pumunta na lang ako sa Outreach... I-eexcuse na lang daw ako sa Camp para walang multa...

Pati ako mas gusto kong pumunta na lang sa Outreach dahil ito ay hindi ko lang service ito sa Simbahan pero this as a whole is an extension service of my College...

Kayo sa tingin niyo what will I choose, the Camp or the Diocese???

Multo o Guni-guni lang siya???

Honestly, hindi pa ako nakakakita ng multo since birth... Ewan ko nga ba lahat ata ng mga taong nasa paligid ko ay naranasan na ang mga kababalaghan tungkol sa multo... Gaya na lamang sa school, silang lahat naranasan sabay-sabay na multuhin pero ako lang ang hindi affected... Imagine mailap ba talaga sila sa akin kasi kapag nagpaparamdam sila sa mga kasamahan ko its either wala ako or wala ako sa senses ko kaya hindi ko napapansin or natutulog ako (ito ay kapag natutulog kami sa SC office) gaya kanina...

Itong nagdaang gabi, kinailangan naming mag-overnight sa Student Council office para mag-rush ng mga effect-effect namin para sa Intramurals... As in gising kami hanggang mga 3-4 AM... "Walang tulugan," ika nga ni Kuya Germs... Buti na lang ang 24- hours bukas ang Jollibee kaya nakabili kami ng makakain past 1 Am... Pagsapit ng mga 5 Am, tulog na ang lahat maliban sa isa naming kasamahan, si Ate Zyrill na ubod ng sipag... Tinapos niya muna ang mga computer works bago tuluyang magpahinga pero while she was typing may bigla siyang narinig na kalabog tapos may umiyak na babae... Narinig rin ng mga iba naming kasamahan ako lang ang hindi kasi nasa middle ako ng matinding antok... Nagising na lang ako pagkatapos ng event... hehehehehe... Mailap talaga sila sa akin... Ayon sa kanya parang may pinalong babae ng dos por dos tapos umiyak... Well, hindi ko alam dahil tulog ako...

Pero ang talagang first time na kinilabutan ako ay kagabi... Dumating kasi ako sa SC ng mga 7 Pm, eh hindi ko naman alam na umiwi pala ang mga co-officers ko para magpalit muna... Masyado akong napaaga... Ang balak ko pa nga sana ay lukuhin ko sila pero hindi ako nagtagumpay dahil wala ni isang tao sa office... Ako ang kinilabutan, nag-iisa ako sa taas ng building kung saan maraming mga multo ang nagpapakita... Diyos ko tumayo ang balahibo ko... Uuwi sana ako ngunit napag-isip-isip ko na huwag na lang at magplano na lang ng ibang pananakot... Kaya yun nag-stay na lang ako sa office total may TV naman, manonood na lang ako ng Finals ng PDA, isinara ko ang pinto para safe ako kung may magparamdam sa corridor... Syempre nag-iisa ako walang ni isang tao na sa building, ako lang... Naka-on naman ang lahat ng mga ilaw sa building, sa corridors nakailaw lahat... Pero nandoon yung pagkatakot ko na baka habang nag-iisa ako eh may biglang magparamdam... Sige yan nag-umpisa ang ang palabas... Suddenly sa kalagitnaan ng aking panood biglang may narinig akong pito ng pito, walang katapusan siya... nag-observe ako sa paligid ko wala namang ibang tao... Sa labas hindi siya nagmumula... Kinilabutan na ako kasi ganito yung naexperience nila noon... Tapos bigla pang bumukas ng kunti ang pinto... Agad akong pumunta sa pintuan at tiningnan kung bakit ganon... Nagtaka talaga ako kung ano yung force na nagbukas sa pinto... Hindi pa rin tapos ang mga pito... Then afterwards dumating ang tatlo kong kasama... Eh bumili sila ng fishball at coke litro sa labas... Malamang naman siguro matagal na sila nang kunti sa labas kaya kung sa labas man nanggagaling ang pito maririnig nila iyon... Tinanong ko sila kung narinig ba nila iyon pero sabi nila wala raw...

Ano ito, ito ba ang first pagpaparamdam nila sa akin??? Guni-guni o multo??? Kung anuman siya, sumalangit nawa ang kanyang kaluluwa???

Hindi maipagkakaila ang pagkakaroon ng mga SPIRITS sa ating kapaligiran... I believe na may mga ganito pero I am ready kung sakali na magpakita sila sa akin... Why should I fear nasa side ko ang Diyos...